Zygmunt Klein urodził się 24 sierpnia 1918 r. w miejscowości Koronowo (25 km na północ od Bydgoszczy). W 1936 r., po uzyskaniu pełnoletności, zgłosił się do wojska. Wcielony został do toruńskiego 4 pułku lotniczego. W pułku ukończył podstawowy kurs pilotażu, a następnie w Grudziądzu wyższy kurs pilotażu. Po powrocie do Torunia wcielony został do 142 eskadry myśliwskiej. W ramach mobilizacji z eskadrą tą, jako kapral, 30 sierpnia 1939 r. odleciał na polowe lotnisko Markowo na południowy zachód od Torunia.

3 września 1939 r. wspólnie z pchor. Karolem Pniakiem, ppor. Stanisławem Skalskim i ppor. Pawłem Zenkerem Klein atakował rozpoznawczy niemiecki samolot Hs 126, który ostatecznie został zestrzelony. Zwycięstwo zapisano początkowo na konto Zenkera, jednakże (co wynika z analizy wrześniowych zwycięstw tej czwórki pilotów zaliczonych na "liście Bajana") ostatecznie podzielono między Kleina, Pniaka, Skalskiego i Zenkera. Klein walczył do końca kampanii wrześniowej, jednakże nie uzyskał dalszych zestrzeleń. 17 września po południu rzutem kołowym ewakuował się do Rumunii. Później przedarł się do Francji.

W lutym 1940 r. odpłynął z Francji do Wielkiej Brytanii. Po pewnym czasie spędzonym w obozie lotników polskich w Eastchurch wysłany został na przeszkolenie dla myśliwców do OTU, a 6 sierpnia 1940 r. otrzymał posting do wyposażonego w Spitfire'y I 234 squadronu, stacjonującego w St. Eval i od 7 sierpnia latał broniąc angielskiego nieba. 15 sierpnia został zestrzelony przez niemieckiego myśliwca. Wyskoczył na spadochronie i bezpiecznie wylądował. Następnego dnia sam zestrzelił Bf 109, a 4 września 1940 r. w rejonie Haslemere strącił dwusilnikowego Messerschmitta. 7 września zameldował prawdopodobne zestrzelenie Do 17 nad południowo-wschodnim Londynem. 5 października przeniesiony został do 152 squadronu w Warmwell. Dwa dni po swym przybyciu tam, 7 października, uszkodził Bf 110. 26 listopada lądował przymusowo w pobliżu Torquay na skutek braku paliwa, rozbijając samolot, jednakże samemu nie odnosząc obrażeń.

28 listopada 1940 r. Klein wystartował do ostatniego w swym życiu lotu bojowego. W rejonie wyspy Wight starł się z Messerschmittami. W walce tej zestrzelony został niemiecki as, Maj. Helmut Wick, dowódca JG 2 z 56 zwycięstwami powietrznymi na koncie. Wick wyskoczył na spadochronie i utonął w morzu. Chwilę później pilot, który zestrzelił Wicka padł ofiarą Hptm. Rudolfa Pflanza. Nie wiadomo, kto zestrzelił Wicka. Okoliczności wskazują, że był to prawdopodobnie Klein. Niektórzy autorzy wskazują, że mógł to być również brytyjski as F/Lt John Dundas z 609 squadronu, który także poległ tego dnia.

Kapral (Flight Sergeant) Zygmunt Klein odznaczony był dwukrotnie Krzyżem Walecznych oraz Polową Odznaką Pilota. Jego ciała nigdy nie odnaleziono. W rodzinnym mieście lotnika, Koronowie, między gmachem liceum a kościołem św. Andrzeja stoi pomnik, poświęcony pamięci koronowskich lotników: sierż. Zygmunta Kleina, kpr. pil. Benedykta Mielczyńskiego i por. rtg. Franciszka Pantkowskiego.

Wojciech Zmyślony