Szymon Kita urodził się 29 października 1916 r. w Jędrzejowie, na południe od Kielc. W wieku 18 lat, w listopadzie 1934 r., wstąpił do wojska i rozpoczął służbę w 84 Pułku Strzelców Poleskich w Pińsku. W 1936 r. zgłosił chęć przejścia do lotnictwa, w związku z czym odbył kurs szybowcowy w Ustianowej, po czym skierowany został do 5 pułku lotniczego w Lidzie. Jesienią 1936 r. uzyskał tam podstawowe przeszkolenie w pilotażu na RWD-8, następnie latał w eskadrze treningowej. Latem 1937 r., w stopniu kaprala, skierowany został do 56 eskadry obserwacyjnej, w której pozostał aż do wiosny 1939 r. Następnie został instruktorem pilotażu w eskadrze treningowej, zaś po mobilizacji w dniach 24 i 25 sierpnia 1939 r. wrócił do 56 eskadry. Jednostkę tę przesunięto z Lidy do Czechowic, a wcześnie rano 1 września na polowe lotnisko Mrowla. Tego samego dnia ok. godz. 7.00 Kita z obserwatorem por. Edmundem Sienkiewiczem poleciał w rejon Krosna celem ustalenia z powietrza strat zadanych przez Luftwaffe i poszukiwania zestrzelonych samolotów wroga. Kolejny lot wykonał 5 września z ppor. obs. Mieczysławem Marcolą nad Słowację, jednak wskutek mgły lotnicy zawrócili. W dniach 11 i 12 września Kita rozpoznawał drogi w rejonie Lwowa. Dzień później pilotował Lublina R-XIII z gen. Kazimierzem Sosnkowskim na pokładzie, którego przerzucił do Przemyśla. 14 września wykonywał lot rozpoznawczy w rejonie Przemyśla, a 17 września na jednej z pozostałych w eskadrze "Czapli" przeleciał z lotniska Markowce do Rumunii.

Został internowany, lecz uciekł i drogą morską przez Bliski Wschód dotarł do Francji, skąd 28 lutego 1940 r. odpłynął do Anglii. Przeszedł przeszkolenie na Hurricane'ach i 12 września 1940 r. przydzialony został do 85 squadronu. Po parunastu dniach, 30 września, dostał przeniesienie do 253 squadronu w Kenley. 1 grudnia 1940 r. lecąc w patrolu nad Brighton stoczył walkę z Messerschmittami Bf 109. Został trafiony, pociski podziurawiły skrzydło samolotu i raniły pilota w prawe ramię. Kita zemdlał w powietrzu. Bezwładny Hurricane spadł na drzewa, które zamortyzowały siłę upadku i nie dopuściły do gwałtonej eksplozji. Nieprzytomnego Kitę z palącego się samolotu wyciągnęli cywile i odstawili do szpitala. Rany odniesione w wyniku postrzelania i rozbicia się Hurricane'a okazały się bardzo poważne - w szpitalach i na rekonwalescencji Kita przebywał 7 miesięcy. Przeszedł trzy operacje, w czasie których wyciągnięto mu z mięśni liczne odłamki.

Ze względu na uszczerbek na zdrowiu Kicie zabroniono wykonywania lotów na wysokości powyżej 10 000 stóp (ok. 3300 metrów), co de facto oznaczało koniec jego latania bojowego. Jesienią 1941 r. przydzielony został do 287 squadronu, jednostki współpracy z artylerią przeciwlotniczą w Croydon. Zadaniem jej pilotów było ciągnięcie na długich linkach rękawów, do których wstrzeliwali się uczniowie-artylerzyści. W 1941 r. 287 squadronie używano m.in. Lysanderów, Blenheimów, Hudsonów i Hurricane'ów i na tych samolotach latał Kita. 10 kwietnia 1942 r. odszedł i przydzielony został najpierw do jednostki szkolenia pilotów rozprowadzających 2 FTU. Po ukończeniu kursu Kita trafił do 1 ADU (Air Delivery Unit). Rozprowadzając samoloty wylatał łącznie 420 godzin. 27 marca 1944 r. odszedł na odpoczynek od latania do Blackpool. Po trzech miesiącach, 10 czerwca 1944 r. przydzielony został jako pilot sztabowy do 25 EFTS, jednakże już po sześciu dniach rozpoczął tam szkolenie na instruktora pilotażu. Kursu tego nie ukończył, 1 listopada 1944 r. trafił natomiast do 16 SFTS na kurs odświeżający pilotażu. 20 marca 1945 r. trafił do angielskiej jednostki 3 AFU (Advanced Flying Unit), a od 18 września 1945 r. przebywał w Bazie Sił Powietrznych w Dunholme Lodge.

W Anglii Szymon Kita wykonał 52 loty bojowe. Odznaczony był dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Odznaką Honorową za Rany i Kontuzje oraz Polową Odznaką Pilota. Zdemobilizował się w stopniu starszego sierżanta i Warrant Officera w marcu 1946 r. Powrócił do Polski i osiedlił się w Zielonej Górze. Pracował początkowo w PGR, a potem w przedsiębiorstwie wydobywającym żwir. Zmarł 29 września 1980 r. w wieku 63 lat, pochowany został na cmentarzu komunalnym w Zielonej Górze.

Wojciech Zmyślony